“SAXLAYIN BU KARVANI, MƏNDƏ OLAN CAN GEDİR” !!!

PAYLAŞIN

MÜƏLLİFDƏN:

 Serdar

Təkcə son günlərdə deyil, ümumiyyətlə yaxın aylarda baş verənlər və yaşananlar bir daha göstərdi ki, Azərbaycanın ötən 20 illik həyatı başından ayağına yanlışlıqlardan, yersiz və mənasız pafosdan, təkəbbürdən doğan saymamazlıqlardan ibarət olub. O zehniyyət ki, bütün bu illərdə Azərbaycana hakim qılınmışdı, o fəlsəfə ki, dövlətin həm daxili, həm də xarici siyasətinin əsasına, bünövrəsinə, bazisinə yatırılmışdı, indi ortada olan fiaskodan və iflasdan başqa nəticələrə vara bilməzdi…

… Və bəndeyi həqiriniz bütün bu illər ərzində, olacaqların qaçılmazlığına işarə vuran, nə qədər ki, ildırım çaxıb, şimşəklər bu məmləkəti odlara qalamayıb, yanlış yoldan dönmənin zəruriliyindən bəhs etdi. Nə yazıq ki, zamanında nəinki səsimizi eşidən olmadı, əksinə, dəfələrlə alnimıza “cinayətkar” damğası vuruldu, qazamatlata qatıldıq. Oysa, mən heç bir zaman bütün dediklərimi və yazdıqlarımı düşmənçilik mövqeyinnən deyil, millətimizin və dövlətimizin gələcəyinnən narahat olduğum üçün yazdım və dedim. Ama sözün açığı, nə iqtidar, nə də müxalifət cinahında qəbul olunmadım. Əslində, bu iqtidarın məni niyə qəbul etməməsinin səbəblərini anlıyıram. Müxalifətin münasibətinə gəlincə isə, bu sualı cavabsız buraxır, hər şeyi müxaliflərin vicdanına və cəmiyyətin anlayış sistemlərinin müzakirəsinə buraxıram. İndi artıq günahkar axtarmanın zamanı deyil və bu gün  kandarımızda dayanıb  qapımızı döyən fəlakətləri, ola biləcəyi qədər az itkilərlə ötüşdürə bilmənin yollarını aramaq lazımdı. Bu mənada, formatı və mahiyyəti hələ də doğru-dürüst bilinməyən və cəmiyyət tərəfindən də birmənalı qəbul olunmayan İQTİDAR-MÜXALİFƏT DİALOQU, bəlkə də yaranmış vəziyyətdən çıxış yollarını birgə müzakirə edə bilmək, həmçinin, hər şeyi bir kənara qoyub, vətənin, millətin və dövlətin taleyinə yenidən baxa bilmək üçün bir şansdı, deyə düşünməkdəyəm. Və hesab edirəm ki, bu danışıqların əsas leytmotivi də, ötən 20 ildə olub-bitənlərə “DUR!!!” demək olmalıdı. Baş verənlərin nədən ibarət olduğunu isə, bəndeyi-həqiriniz illər öncədən dəfələrlə müxtəlif rakurslardan təsvir etməyə, cəmiyyətin diqqətinə çatdırmağa çalışıb və bu gün həmin yazılarımdan birini yenidən oxucularımın mühakiməsinə təqdin etməkdə yarar gördüm, oxuyun və düşünün, düşünün və oxuyun və hər kəs attıq bir şeyi anlamalıdı ki, belə yaşamaq olmaz, olmayacaq. Ya biz hamılıqla, iqtidarlı, müxalifətli, bitərəfli və ya çoxtərəfli olmağımızdan asılı olmayaraq, əlimizi daşın altına qoyacağıq, ya da sonumuzun fələrətlərinə qatlaşmağa hazır olmalıyıq!!!

Rəhmətlik Dəviş Cavanşiirin bu misraları son günlərdə heç ağlımdan getmir:

Köhnə yaram qövr edir, bağrım olur qan gedir,

Neçə təxti-Süleyman əlində fərman gedir,

Saxlayın bu karvanı, məndə olan can gedir,

Çərxi dönsün fələyin, bu nə gərdişdi keçir !!!

 

Sərdar ƏLİBƏYLİ

DÖVLƏTSƏ DƏ,  QANUНSA DA, ARTIQ YETƏR OLSUN!

Bu millətin yaşaması da günahdı, ölməsi də!

Dollar

Aman Allah! Buralarda hər şey qaranlıq gecələrin qara röyalarında olduğu qədər dəhşətli və qorxuncdu. Burası, görməli gözlərin kor, eşitməli qulaqların kar, danışmalı dillərin lal olduğu, duymalı ürəklərin daşa döndüyü bir mələkətdi. Padşahı əhlikef, vəziri cəllad, vəkili pulgir, naziri bandit-dələduz, generalı fərari-cinayətkar, Milli Qəhrəmanı killer-qatil, ordusu “məğlub”, hakimi ədalətsiz, prokuroru vicdansız, polisi rüşvətxor, məmuru yaltaq, deputatı dilsiz-ağızsız, müxalifəti ölü, televiziyaları dingiriş, mətbuatı satqın, alimi elmsiz, ziyalısı ziyasız, həkimi şəfqətsiz, din xadimi dinsiz, şairi qorxaq, müəllimi ələbaxan, Şəhidi bihörmət, əsgəri(oxu: veteranı) dilənçi, torpaqları ilhaq edilmiş, xalqının ruhu, millətinin mənəviyyatı zorlanmış, “haqq” deyən dilləri kəsilən, azad vicdanları susdurulan, qələmləri zindanlarda can verən bir məmлəkətdə yaşamaq taleyinə yazılanların işi zor olsun gərək.

Bu məmələkətin adı Azərbaycandı, təkcə adından savayı hər yeri və hər şeyi əlindən alınaraq talanan, viran qoyulan, ərazisi parçalanan, sərhədləri dağıdılan, varı-variyəti yağmalanan, dışı dış, içi iç düşmənlərə təslim edilən ZAVALLI AZƏRBAYCAN – YAZIQ və BİÇARƏ VƏTƏN!

Səni sevmək çox zor məsələdi, sevməmək isə ondan da zor. Qarşımızda tarixin əbədi “NƏ ETMƏLİ?” suaлы, arxamızda isə hər gün bir az da ölən, hər saat öldürülən SƏN varsan. Başları sənin sonsuz xəzinələrini bölüşdürmək uğrunda bir-birini didməyə qarışanların nə vecinə ki, bu yolun sonu SƏNinlə birgə, onların özlərini də uçuruma aparır. Amma onların bu yoldan dönməyəcəkləri artıq hər kəsə bəllidi…

Bu məmləkətdə kimi dindirirsən, hamı hər şeyi bilir, hamı hər şeydən xəbərdardı, hamı hər şeydən bezib. Bununla belə, hamı hər şeyə dözür. Çünki dözmək zorundadı. Çünki dözməyə zorlayan amillər var. Birinin oğlu əsgərdi, birinin övladı tələbədi, birinin qardaşı polisdi, birinin əri müəllimdi, birinin qızı “medsestra”dı, birinin evinin sənədi yoxdu, birinin çəkməçi “budka”sı var, biri çörəkpulunu güclə haqlayan obyekt işlədir və sairə və ilaxır. Beləcə, yüzlər, minlər, onminlər, yüzminlər, milyonlar və bir də onlara güdükçülük edən bir ovuc oliqarxlar, oliqarxlara «krışlıq edən qudurğan məmurлар, hаrın çinovniklər. Özündə cəsarət tapıb “mən də Insanam, mənim də haqqım, hüququm var” deyərsən, əsgərinin meyidi gələr, tələbən institutdan qovular, polisin ilişdirilər, müəllimin bihörmət edilər, «medsestra»nın başına oyun gətirərlər, evin “buldo(k)zer”lərə yem olar “budka”n yandırılar, obyektin «Almalımarkeт»lə əvəz olunar, və sairə və ilaxır. Yuxarılara şikayət yazarsan, şikayətini göndərərlər düppədüz şikayət etdiyin məmurun üstünə, o da etdiyindən bir az da artıq edib, gününü göy əskiyə bükər. Məhkəməyə üz tutarsan, burada başını pambıqla kəsib, lap anadan doğulduğuna da peşman edəрлər. Bu zaman tək əlacın ya prezidentə, ya da birinci lediyə məktub yazmaq oлacaq…

Bax budur çağdaş  Azərbaycanın və azərbaycanlıların yaşam fəlsəfəsi. Adidən-adi, sadədən-sadə haqlarına qovuşmanın bədəli, dibinə zəhər dadan acı bibər qoyulmuş şirin xəyal-plov yemək, ayları, illəri xərcləmək olan bu məmləkəti nə sevмək, nə də buralarda adam balası kimi ömür sürüb xoşbəxt olmaq mümkündü. Nə qədər acı olsa da, buralara sevgisiz də yaşamanın bir mənası yoxdu!

O zaman yenə də qarşımızda əzəli və əbədi “NƏ ETMƏLİ sualına cavab tapmaq məsələsi dayanır. Hələlik əlimizdən gələn bir şey yoxdu.Təkcə adından savayı hər yeri və hər şeyi əlindən alınaraq talanan, viran qoyulan, ərazisi parçalanan, sərhədləri dağıdılan, varı-variyəti yağmalanan, dışı dış, içi iç düşmənlərə təslim edilən ZAVALLI AZƏRBAYCAN – YAZIQ və BİÇARƏ VƏTƏN! SƏNİN hər cürə nemətlərinə sahib çıxıb harınlayanlara, adına və andına xilaf çıxanlara deyəcək bir söz yoxdu. Bu TANRIların əlində indi Tanrı özü də acizdisə, bizlərə düşən taleyimizlə barışmaqdı. Bir də bu qədər haqqı yeyilən kişilərinə, nahaqdan incidilən, öldürülərək QANı batırılan, qazamatlarda günahsız ola-ola çürüdülən, evinin içində dustaq edilən, milyonlarla didərgin salınan oğullarına, əri varkən ərsiz qoyulan gəlinlərinə, atası sağkən yetim qoyulan körpələrinə, göz yaşları qurumayan ANALARına, ilhaq olan torpaqlarına, bütövlükdə keçmişinə, gələcəyinə bir belə biganə olan və yaltaqlıqla, namussuzluğu həyatının mənasına çevirən bir toplumun taleyinə ayrı nə yazılmalıydı ki? Demək, biz elə buna layiqik və ya ruslar demiş: “За что боролись, на то и напоролись”…

Kim bilir bir də nə vaxt ANALAR Tofiq Fikrətlər doğacaq?! Ki, onlar da öz şair bətnindən

İflas

“DÖVLƏTSƏ DƏ,QANUNSA DA ARTIQYETƏR OLSUN!”

Harayı ilə kükrəyən millətin MEYDAN ŞƏRQİLƏRİnə çevriləcək marşlar doğub,  BÖYÜK MÜBARİZƏLƏRƏ zəmin yaratsınlar.

Yerindən duranı, 7-dən 77-yə, kişili, arvadlı “müğənni”, “yeni ulduz” və ya “azəristar” olmaq istəyən bir məmləkətdə daha Tofiq Fikrət, İsmayıl Şıxlı, Xəlil Rza doğacaq analar qaldımı görəsən?

Deyəsən çətin sual oldu, eləmi? Onsuz da, daha asan nəyimiz qalıb ki?İndi buralarda yaşamaq çətin, ölmək ondan da çətin. Dərdləri bu qədər başından aşan bir miilətin yaşaması da günahdı, ölməsi də!

Bəzi xəyalpərəstlər isə məsləhət bilirlər ki, bir təhər dözmək lazımdı. Onsuz da Azərbaycan gec-tez Avropa Birliyinin üzvü olası və bizim də küçəmizə bayram gələsidi. Malisəf, mənim əziz və əsil müsəlman qardaşlarım. Bu xülyalarla yaşayıb özünüzü boş ümidlərlə nə yorun, nə də aldadın. Çünki bu hakimiyyət bizim AB(u-həyat) yollarımızı birdəfəlik qapadıb və yaxın əlli ildə bizə o həyatı bəxş etməzlər. Ən azı, ona görə ki, Azərbaycan Avropa Birliyinin üzvü olduğu günün səhəri, bu məmləkətdə bir aristokrat, bir də degenerat ömrü yaşayanlardan savayı kimsə qalası deyil. Bəs eləsə, sizcə, bizə bu imkanı yaradarlarmı? Tutalım ki, indiki şərtlərdə prezident lap elə mən özüm olum, razı olarammı, yox təbii ki. Demək, belə çıxır ki, mən sizin hamınızı avropalı edəcəm, Serjik də gəlib məni “Murocan,  oğlum, sən nəyin başqanısan?” – deyib ələ salacaq? Bircə onu görməzsiniz.

Sabir babamızın vəsiyyətini nə tez unutdunuz ki, “insanlıq sizin yeminiz deyil”. Çəlil baba da “Danabaş kəndi”nin əbədi bəyliyini Xudayar bəyə tapşırıb dünyasını dəyişmədimi? Heydər babamızın isə, indiki şəraitdə yaşamaq həvəsi olan nəvələrinə “MƏNİM DÖZÜMLÜ XALQIM” titulunu bəxş edəndən sonra, haqqın dərgahına yol aldığınıdamı xatırlamırsınız? İndi demək istəyirsiniz ki, bu dünyanın gəlmiş-getmiş dahilərinin ən dahisi olan bir şəxsiyyət nə dediyini bilmirdi? Mən isə onun hər kəlməsinə boyun əyməkdən yanayam, boynumu sındırmasınlar, ona görə. «Так что»,

“DÖZ,  MƏNİM  DÖZÜMLÜ  XALQIM, DÖZ!!!”…

Guya dözməyib nə qayırasısan ki?!…

Yeri gəlmişkən, hələ ki unutmamışam, bir şeyi də xatırladım. Bu yaxınlarda çağdaş dahilərimizdən biri Milli Məclisdə çox dahiyanə şəkildə söyləmişdi ki, “YAXIN 50 İLDƏ AZƏRBAYCAN PREZİDENTİNİN SOYADI “ƏLİYEV” OLARAQ QALACAQ”. Deməli, DÖZÜM LİMİTİ  BUNDAN SONRA 50 İL OLANLAR NƏYƏSƏ ÜMİD EDƏ BİLƏRLƏR. İqbal Ağazadə də deyir ki, “MƏN ALTERNATİVƏM”. Bəlkə onun 50 illik limit “zapas”ı var, burasını özü bilər. Ancaq adam 90(!) yaşındakı prezidenlikdən nə çıxarmaq istəyindədi, bax, orasını heç qanammadım!..  

 

«Nota» qəzeti

12-18 oktyabr  2008-ci il

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*